الهی!
بک عرفتک..تو را با تو شناختم!
می خوانم توئی را که هر وقت می خوانمت اجابتم می کنی
و چه بسیار لحظه هایی که خواندی مرا و کاهلی کردم!
می ستایم توئی را که تنها کسی هستی که ناله های تمنایم را میشنوی!
می ستایم توئی را که تنها کسی هستی که چشم امیدم به سویش است!
می ستایم توئی را که گرامیم داشتی!
به غیرم وانگذاشتی تا خوارم کنند!
دوستم داشتی!
می ستایم تو را و صبرت را بر تمام خطاهایم!
می خوانمت با زبانی لال شده از فرط گناه!
با دلی هلاک شده از شدت خطا!
با حالی هراسان..ترسان..مشتاق..امیدوار..!
می بینی حالم را؟
زار می زنم از همه ی گناهانم!
و امید دارم به احسانت...